Archivo de la etiqueta: Recensión

Recensión: Deixádenos remar de Ana Cabaleiro

Máis información na web de Xerais

Hoxe quero comentar un libro, que a pesar de que eu xa sabía que me ía a gustar, terminou impresionándome moi positivamente, refírome a “Deixádenos remar” de Ana Cabaleiro (Edicións Xerais de Galicia, setembro 2021), e digo que impresionoume moi positivamente porque paréceme que esta terceira obra publicada pode ser a mellor da autora nada en Saídres.

Deixando ao carón o feito de que “Deixádenos remar” foi finalista do Premio Xerais 2020, paréceme que este é un libro no que podemos subliñar tanto a narración áxil, con capítulos curtos, que fan que a historia avance e gañe en riqueza e matices; e tamén o sentido do humor que está presente desde as primeiras páxinas e ata o final. Dous factores que converten esta lectura nunha gran experiencia, e fan que cada día queiras ler unhas páxinas máis.

A historia trata sobre a vida duns veciños que ven trastornada a sua vida coa construción dunha urbanización preto das suas casas, e de como a chegada dos novos veciños derivará nunha especie de rivalidade na que se suceden unha serie de episodios que poñen de manifesto a gran diferenza entre os novos e os veciños de sempre.

Pero debemos mirar máis lonxe do conflito veciñal, que serve á autora para presentarnos a diversos personaxes coas súas historias, e nas que atoparemos diferentes temas de actualidade por exemplo a familia, a saúde mental e os coidados, a idiosincrasia desa comunidade, a precariedade laboral, o sentimento de pertenza, e mesmo atopamos un par de páxinas dedicadas a unha fugaz “historia de amor” entre dous mozos de diferentes zonas do barrio. Teño que confesar que me parece un gran acerto o incluír diferentes puntos de vista, é algo que fai que a historia sexa coral e que cada tema reciba a súa debida atención por parte dos lectores.

Tamén me gustaría comentar a portada do libro, paréceme que os libros de Ana Cabaleiro sempre empezan na portada, e neste caso podemos dicir que non se trata dunha simple imaxe, e de feito está moi relacionada coa propia historia. A imaxe da portada é de Andrés Meixide, mentres que o deseño da capa corresponde a Elemental / Manuel Martiez.

E non quero deixar de mencionar unha das miñas pasaxes favoritas do libro, tratase dun capítulo chamado “Rúa do Sal, n.º 10, baixo”, e no que se nos presenta a tarefa que leva a cabo a artista téxtil María Azul, un personaxe fascinante, que está a bordar unha serie de retratos das señoras que ela coñeceu na súa infancia e son parte da comunidade na que creceu. Con cada retrato coñecemos unha serie de pinceladas da vida destas mulleres, mulleres moi reais que os lectores non terán ningún problema en recoñecer e sentir como que tamén forman parte dos seus propios recordos.

Para rematar, non me queda máis que recomendar a lectura de “Deixádenos remar” de Ana Cabaleiro, a súa primeira obra en Xerais, porque me parece que é un deses libros que de verdade merecen moito a pena, onde descubriremos historias moi próximas e temas de interese, todo cun sentido do humor realmente marabilloso. Tamén quero comentar que a pesar de que esta novela ten menos de cento cincuenta páxinas, podemos afirmar que está chea, e ademais é totalmente adictiva.

Recensión: Mamá pelicano de Alicia Fernández

Máis información no Facebook de Edicións Espiral Maior

Hoxe apetéceme moito compartir as miñas impresións sobre o último libro de poesía que lin, un libro que descubrín grazas ao programa da Radio Galega Diario Cultural na sección de propostas poéticas que ten Alba Cid, este poemario leva por título “Mamá pelicano” (2020), e asínao Alicia Fernández e está editado en Edicións Espiral Maior.

Ademais debemos comentar que “Mamá pelicano” foi distinguido co XIX Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño do concello de Sarria, e segundo puiden comprobar na prensa impúxose nun certame poético con gran número de participantes e case sesenta obras presentadas.

Pero deixando os premios a un lado creo que debemos de poñer especial atención a este libro, xa que se trata da segunda obra poética da autora tras publicar “Botar o mar polos ollos” no ano 2005. Estamos ante un libro que é moi especial, empezando co prólogo de Anxos Sumai, no que se nos conta cal foi o motor deste libro, e terminando cun poema como “Esta mañá” que é unha auténtica marabilla.

O que me gusta deste poemario é como xorden esas poderosas imaxes que o lector vai atopando coa lectura dos poemas; temos a unha nai ausente ou triste, que é unha nai que non está presente na vida dos seus fillos como ocorre en “Xa que nos deixas de estar triste,”. Mención especial para a avoa, quen está moi presente no poemario, e é unha figura recorrente como vemos en “Fixemos un ramallete”. E á vez a autora cóntanos en diversos poemas características e curiosidades sobre os pelícanos e outras aves mariñas, por exemplo en “Os pelicanos son lixeiros,”.

E como sempre aproveito este último parágrafo para recomendar a lectura de “Mamá pelícano” ( Edicións Espiral Maior, 2020) de Alicia Fernández, un libro que me sorprendeu gratamente, que trata temas reais sobre a vida, e onde a memoria e os recordos tamén están moi presentes.

Recensión: Sibila de Rosa Aneiros

Gustaríame dedicarlle unha entrada a un libro que gocei desde as primeiras páxinas e ata as últimas liñas, titúlase “Sibila”, a súa autora é Rosa Aneiros, e é un dos grandes lanzamentos de narrativa da Editorial Xerais nesta primeira metade de ano. Desta novela gustaríame dicir que me parece unha proposta moi interesante e orixinal, onde nos atopamos con que o último dos capítulos que ilustran esta historia atópase ao principio do libro, e desta forma créase unha atmosfera de suspense, que irá espertando a curiosidade dos lectores con apenas un par de páxinas lidas, e en certa maneira podemos dicir que se trata dunha historia ou novela que che atrapa desde as primeiras páxinas.

O argumento desta novela poderíase resumir en que Sibila, a nosa protagonista, ten un plan secreto e un pasado misterioso relacionado coa illa na que se criou, un lugar que a súa familia abandonou en busca dun futuro mellor na cidade. Nesta illa só poden vivir as persoas propietarias, xa que é un lugar protexido cunha serie de normas moi estritas e un lugar onde reinan os segredos e as intrigas.

Aínda que Sibila é a gran protagonista sobre a cal se constrúe a novela, iremos coñecendo a varios dos veciños da illa e eses sucesos que marcaron a súa vida, por exemplo a traxedia de Amelia. E tamén coñeceremos a Pedro, outro dos protagonistas desta novela, pero cun papel máis pequeno e aparicións puntuais, tratase dunha persoa relacionada con Sibila, a quen coñece dende hai bastantes anos, a pesar de que xa pasaron anos desde a última vez que se viron, a relación é bastante intensa.

Sibila” é unha novela de corte intimista, onde se reflexiona acerca de moitos temas como pode ser o paso do tempo e envellecer, a memoria e os recordos, a conservación da natureza e esas últimas comunidades rurais, a maternidade, a identidade e a familia… Pero tamén é certo que esta é unha obra onde as descricións da paisaxe, do clima, e da natureza están moi presentes, e un sente que pertence a esa illa desde o momento en que Sibila se bota ao mar para alcanzar as súas costas.

Para concluír gustaríame recomendar a lectura desta gran novela que leva por título “Sibila” e que asina con brillantez Rosa Aneiros, unha novela moi literaria, cunha linguaxe que poderiamos definir como “poética”, e con escenas cunha poderosa carga emotiva, por exemplo a que podemos atopar no capítulo corenta e sete, o monólogo de Eleuterio, e que pode resumir á perfección esa forma tan elaborada que ten a autora á hora de narrar as súas historias. Esta foi a miña primeira aproximación á obra de Rosa Aneiros, pero estou convencido de que non será o último que lea desta autora que tanto me sorprendeu.

Recensión: O lector de Bernhard Schlink

Moitas veces lemos libros, que como lectores espertan en nós sentimentos acerca da historia que se tratan nas súas páxinas, e algunhas veces eses sentimentos son contraditorios ou fanche reflexionar máis en profundidade acerca do lido, e iso é exactamente o que me ocorreu con este marabilloso libro do escritor alemán, Bernhard Schlink, e que leva por título “O lector”, e que desde o pasado mes de Decembro podemos ler en galego grazas á edición da editoria Hugin e Munin e a tradución de David A. Álvarez Martínez.

Estou convencido de que a estrutura do libro, dividido en tres partes, axuda a que as contradicións crezan na cabeza dos lectores, pero tamén é innegable que o estilo claro e directo de Schlink non deixa lugar a dúbida sobre os temas máis delicados, que pode aparecer nunha obra na que se aborda o tema dos campos de concentración da Alemaña nazi.

A historia de “O lector” está narrada por Michael Berg, quen na primeira parte do libro lévanos á súa adolescencia, cando tiña quince anos e namorouse dunha muller de trinta e seis anos chamada Hanna Schmitz. Con Hanna, Berg descobre o amor, e a pesar de que entre eles a relación non é sempre un camiño de rosas, hai algo que nunca cambia, antes de deitarse xuntos el lerá en voz alta para ela. Pero un día Hanna desaparece da vida do noso protagonista, e aínda que ao principio isto supón unha gran perda para Berg, el logrará converterse nun brillante estudante de dereito. É neste contexto que un día, e durante un xuízo a cinco mulleres que están acusadas de crimes de guerra nazis, Berg descobre que Hanna é unha das acusadas.

Non podo ocultar que o que máis me gustou deste libro foron os seus personaxes protagonistas, de verdade que podo dicir que nunca me atopei con ningún como eles, Berg e Hanna son personaxes difíciles de esquecer e que unha vez concluída a lectura quedan connosco. De Berg gústanme as súas reflexións sobre o amor, e que coa perspectiva do tempo sexa capaz de recoñecer que nesa primeira relación houbo momentos nos que se fixeron dano o un ao outro. Mentres que de Hanna gústame o segredo que garda, e como é algo que se revela na parte máis interesante da historia, paréceme que o mellor é non comentar nada.

Esta é unha novela na que a memoria, e o como lembramos episodios da nosa vida son temas fundamentais. É obvio que tamén se trata o tema da memoria colectiva, no referente ao pobo alemán, que despois da Capitulación alemá de maio de 1945 tiveron que facer fronte ao episodio máis escuro da súa historia. Pero ademais do pasado e a memoria, tamén podemos atopar outros temas como son a inocencia do amor que experimenta Berg ao principio, a culpa e a vergoña, ou o poder da literatura.

A modo de conclusión gustaríame recomendar “O lector” de Bernhard Schlink, porque a pesar de que xa pasaron máis de vinte e cinco anos desde a súa publicación, é unha desas novelas que nos atrapa desde as súas primeiras páxinas, en gran medida por esa narración trepidante e a apaixonante historia aquí recollida, pero sen esquecernos de que é unha novela que nos fará reflexionar e pensar sobre o lido.

Recensión: Cobiza de María Reimóndez

Máis información na web de Xerais

Un dos acontecementos literarios do ano é a publicación do novo libro de María Reimóndez, unha autora que se caracteriza pola súa elevada produción literaria que abarca narrativa, poesía, diferentes ensaios e un gran labor como tradutora; e na que podemos atopar obras para todos os públicos, é por iso que este é un evento que os lectores celebramos. Nesta ocasión María Reimóndez preséntanos “Cobiza”, unha obra de ciencia ficción feminista, que vén de recivir o Premio Literario Pinto e Maragota á diversidade sexual e de Xénero.

En “Cobiza” expónsenos un escenario onde nun futuro a poboación está segregada e onde a maioría da poboación vive nunhas condicións penosas e baixo o control estrito por parte do sistema de vixilancia mundial (SVM); mentres que as elites habitaban nas Capitais, un lugar ao que a nosa protagonista, Luz, será levada tras gañar a lotería de fertilidade, unha experiencia que transformará a súa vida por completo. Isto é a grandes liñas o que ocorre na vida da nosa protagonista antes dá Gran desconexión, pero tamén veremos os efectos deste cataclismo, e o farémolo da man dun grupo de personaxes que serán testemuñas de como os seus corpos son clasificados como mulleres e vendidos, para manter as estruturas de poder dominantes.

Como se pode ver pola sinopse esta é unha novela moi orixinal, pero tamén de actualidade, unha historia interesante que atrapa ao lector desde o principio, e na que podemos apreciar cales son as preocupacións da autora con respecto ao mundo no que vivimos, neste novela explóranse temas como o machismo, o ecoloxismo, o clasismo, cales son os límites da ciencia e cal é a finalidade do progreso. Noutras palabras, “Cobiza” é un libro de ciencia ficción que se preocupa polos temas sociais e que está cheo de aventuras.

Outro aspecto a destacar é que estamos ante unha novela coral, e na que ten moito protagonismo o gran elenco de personaxes que atopamos nas páxinas desta obra, trátase de personaxes complexos e que están expostos a diferentes dilemas morais e situacións que nos fan conectar con eles. Reimóndez tómase o seu tempo para explicarnos o mundo que habitan estes personaxes, e preséntanolos seguindo unha orde de aparición que favorece que o lector queira pasar máis tempo neste mundo e coñecer máis e máis as que nel habitan.

Para concluír, gustaríame dicir que me encantou poder ler esta novela de María Reimóndez, autora que descubrín grazas ao poemario “Galicia en bus” (Xerais, Marzo 2018), e que nesta “Cobiza” tráenos unha novela que realmente merece moito a pena ler e que é moi recomendable. Ademais quero confesar que eu non son lector habitual de ciencia ficción, pero que con escritoras da talla de María Reimondez a calidade da súa prosa é tan grande, que un abre o libro e rapidamente mergúllase nas súas páxinas para gozar da historia.

Recensión: O país onde medran os limoeiros

Máis información na web de Rinoceronte Editora

Comezar un libro sen saber o que vas a atopar nas súas páxinas, pero sendo sabedor de que o vas a gozar dende o principio ata o final, é unha desas sensacións especiais que os bos libros deixan nos lectores, e isto foi o que me aconteceu con este libro titulado “O país onde medran os limoeiros” e que asina como autora a británica Helena Attlee.

Sendo sincero teño que dicir que cun título como “O país onde medran os limoeiros” é bastante doado saber o que nos imos atopar nas súas páxinas, pero tamén teño que dicir que ese estilo de narración de Attlee convérteo nunha lectura moi amena e relaxada na que un viaxará por todas esas rexións italianas sen saír de casa á vez que aprende máis cousas interesantes sobre os cítricos e a súa historia no país transalpino.

Neste libro de non-ficción que podemos ler en galego gracias á tradución de Moisés Barcia, cóntasenos esas viaxes de Helena Attlee a Italia como especialista na riqueza dos seus xardíns. E foi na súa primeira viaxe a Italia, cando Attle descubriu todos eses limóns e laranxas en cada recuncho, así foi aprendendo as súas diferentes variedades e os froitos máis curiosos e descoñecidos.

Unha historia que está estreitamente ligada coa familia Medici na conservación destas froitas en Florencia. Mergullándose na historia, menciónase o “Hesperides” de Ferrari, que é un libro que recolle unha clasificación taxonómica de cítricos, con información como o nome da froita, a orixe, o nome e aspecto da árbore, así como o aspecto das súas follas, flores e froitos. Ademais de recompilar información do uso do froito, a propagación e cultivo das árbores, e as enfermidades e posibles curas para estas árbores produtoras. Toda esta información acompañada duns debuxos impresionantes.

Poderiamos dicir que a autora dedica unha boa parte do libro as froitas máis coñecidas como poden ser a laranxa e o limón. Mencionado os usos das laranxas na cociña, especialmente a laranxa agre, e tamén coméntase como primeiro os portugueses, dende a India e logo dende China, introducen a variedade doce da laranxa no país, unha variedade que irá gañando en popularidade; aínda que en Italia a laranxa agre é moi común en diferentes pratos da súa gastronomía.

Unha orixe común para os limóns e as laranxas, provenientes de China, e que chegaron co pobo árabe a través do roteiro da seda. Chamoume a atención as conexións entre a Cosa nostra e o comercio transoceánico, de limóns e laranxas, camiño dos Estados Unidos durante a época da reunificación de Italia. Tamén mencionar a società e os limóns de Garda, onde son grandes produtores, pero que por culpa de diferentes acontecementos sufriron unha diminución na produción, e é que a enfermidade das plantas, e a chegada da primeira Guerra Mundial perdérono todo. Pero persoas como Giuseppe Gandossi están a facer un esforzo por recuperar o auténtico limón da Garda.

Outro dos nosos destinos será a rexión de Calabria, para coñecer o cultivo de Bergamota, destinado para a extracción do seu aceite con fins industriais e aplicación no mundo dos perfumes, e tamén á hora de preparar unha variedade de té como é o té Earl Grey. Novamente somos testemuñas de como unha serie de desastres afectan á produción, neste caso prexudicando a imaxe da opinión pública acerca deste produto. Este ouro verde que ten un proceso de extracción lento, e do que por cen kilos de froita fresca obtense só cincocentos gramos de aceite esencial, ademais a bergamota da un zume rico en antioxidantes, e as suas cáscas secas poden usarse como combustible para o inverno.

Para finalizar recóllese a historia de como foron chegando os diferentes cítricos a Italia, empezando con Alejandro Magno e as primeiras cidreiras procedentes dá India, así como o importante papael do pobo xudeu na difusión desta froita por toda Europa, especialmente no caso do Reino de Calabria, onde se da unha relación comercial ente os productores italianos e os rabinos (Lubavitch), porque estos últimos están interesados nun esrog perfecto (a froita dunha árbore non enxertado) para empregar durante o Sucot. A pesar de que a cidra tamén se emprega para facer froita cofitada, e como ocorre con outros cítricos italianos, a súa produción minguou moito nas últimas décadas, pero Helena Attlee sempre atopa unha persoa que simboliza esa última resistencia, e que tenta manter o cultivo desta froita nunha rexión na que poderiamos dicir que xa é parte da súa historia.

A modo de conclusión gustaríame dicir que o que máis me gustou deste libro é que nel atopamos anécdotas en primeira persoa, que nos fan ser protagonistas de todas as investigacións e descubrimentos que vai facendo a autora. “O país onde medran os limoeiros” é un libro moi recomendable para todas esas persoas que queiran coñecer outra cara dun país tan querido como é Italia.

Recensión: Illa decepción de Berta Dávila

Ilustración da cuberta pola propia autora

Non pasaron nin sequera dez meses desde que me achegaba por primeira vez á narrativa de Berta Dávila, pero con motivo do lanzamento deste “Illa decepción” non podía deixar pasar a oportunidade de volver a ler a unha das voces literarias, que nos traen unha aposta que tan ben conectou cos lectores e tanto aplaudiu a crítica especializada. “Illa decepción” é unha das novelas máis esperadas do outono, xa que foi distinguida co Premio narrativa breve Repsol 2020, e a autora foi galardonada co Premio da Crítica de narrativa galega do 2019 por “Carrusel”, obra tamén publicada pola Editorial Galaxia.

Nesta “Illa decepción” imos encontrar unha novela na que se reflexiona sobre os recordos e o paso do tempo, no relacionado coas nosas vivencias nas casas nas que vivimos, e abandonamos nunha mudanza. E faino cun diálogo entre a nosa narradora e unha personaxe tan especial como é Amandine Dupont, que coñeceremos por estar vencellada a unha destas casas, e terminará por establecerse unha amizade entre elas.

Outra cousa que temos que mencionar son as relacións familiares e persoais que aparecen nesta novela, empezando coa relación entre a narradora e o seu fillo, a da narradora e a súa avoa, e a da narradora cos seus pais e a súa irmá. E nos deixa un momento moi bonito no que se comenta o tema das fotos de familia, algo moi típico das reunións estivais nas que se xunta toda a familia, neste caso na casa da praia.

Algúns dos temas que podemos atopar nesta novela serían; a memoria e os recordos do pasado; a importancia dos cambios que vivimos na nosa vida, e os seus efectos; a maternidade e os fillos; as relacións persoais; a enfermidade, a morte, e a perda dos seres queridos. E tamén decir que neste libro está presente a pandemia da Covid-19, pero especialmente o confinamento. Ademais de dedicarlle algunhas páxinas o proceso da escrita desta novela. Sen olvidar a cultura, xa que o libro está cheo de referencias culturais.

A modo de conclusión, quero recomendar “Illa decepción” porque é un libro sobre a vida, na que os lectores atoparán situacións e sentimentos que non lle son alleos e poden sentir como seus. Son poucos os autores e as autoras que manexan tan ben a autoficción ou a ficción do eu como o fai Berta Dávila, e demostrao novamente cun espléndido relato que ten un comezo que atrapará os lectores durante toda a lectura.

Recensión: Ollos de auga de Domingo Villar

Hoxe quero falar sobre unha novela dun escritor galego que lin recentemente, e que poderiamos encadrar como unha novela negra na que o noso protagonista é un inspector da policía, a novela titúlase “Ollos de auga” e está asinada polo vigués Domingo Villar e publicada pola Editorial Galaxia.

Pero antes de falar da novela gustaríame comentar como descubrín a Villar e a súa obra. Lémbroo perfectamente, todo aconteceu no ano 2009, naquela época eu descubrín os encantos da radio, e pronto me fixen seguidor de Asuntos Propios que era un programa tipo magacín que emitían cada tarde na emisora de Radio Nacional, tratábase dun espazo no que trataban diversos temas e tiñan varios colaboradores, obviamente, un deles era Domingo Villar. Grazas a este programa descubrín a Stieg Larsson, Henning Mankell e tamén a faceta literaria de Domingo Villar.

Volvendo a “Ollos de auga”, dicir que nesta novela atoparémonos cun caso de asasinato co inspector da policía de Vigo, Leo Caldas, quen terá que tentar resolver a pesar das poucas pistas que puideron ser reunidas polos expertos; pero coa axuda de Rafael Estévez e a intuición de Caldas irán atopando fíos dos que tirar ata resolver este misterioso caso.

Neste debut literario de Villar a cidade de Vigo converterse nun protagonista máis da historia. O comezo da mesma somos transportados a Illa de Toralla, pero logo iremos percorrendo varias partes da cidade e os seus arredores, algo que axuda ó autor para situar a súa novela e ó lector para desviar un pouco a atención de todos os pormenores do caso.

Outro aspecto a resaltar son eses momentos máis relaxados nos que tamén podemos atopar trazas dese sentido do humor tan presente nas novelas do xénero policíaco. Un exemplo sería o axudante Estévez, quen a pesar de ter boas ideas adoita deixarse levar polos seus impulsos e perde rápidamente o control da situación, algo que dificilmente lle podería ocorrer a Leo Caldas. Ademáis de todo o tema de Caldas como colaborador nun programa de radio no que a xente pode chamar para facerlle consultas, unha especie de cura de humildade para o noso protagonista na que sempre termina perdendo na súa batalla persoal coa policía municipal.

A modo de conclusión, “Ollos de auga” é unha novela de xénero moi interesante, da que poderiamos dicir que é fácil de ler, na que atoparemos personaxes moi reais, e ademáis ten unha trama moi ben construída cun par de xiros que non están nada mal.

Carrusel de Berta Dávila

IMG_20200217_203956

Nesta primeira recensión escrita en galego gustaríame dedicarlle unhas palabras a un dos mellores libros do pasado ano, gañador do Premio García Barros de Novela, e elixido como mellor novela galega do ano 2019 pola revista dixital Fervenzas literarias; refírome a “Carrusel” obra que asina a escritora santiaguesa Berta Dávila.

Teño que confesar que descubrín esta historia gracias a unha entrevista cá autora no programa Zigzag da TVG; pero a pesar de que a historia parecíame moi interesante, non me atrevía a darlle unha oportunidade xa que nunca antes lera ningún texto de autoficción. Pero todo quedou resolto a principios de mes cando me atopei cun exemplar desta novela na biblioteca e decidín darlle unha oportunidade dunha vez por todas.

“Carrusel” é unha novela curta escrita en primeira persoa, na que se mesturan lembranzas de diversos períodos dá vida dá nosa protagonista. Ademais ó tratarse dunha novela de autoficción é moito maís doado conectar ca narradora. Gustaríame destacar tamen esa forma de empregar a linguaxe que presenta a prosa dá autora, capaz de construír imaxes poderosas que nos fan vivir a historia case na nosa propia pel, algo ó que tamén axuda esa atmosfera presente neste libro.

Temas tratados nesta novela poden ser a perda; a enfermidade mental vista desde un punto de vista próximo, sincero e realista; a familia e a maternidade; os recordos do pasado; e tamén mencionar a importancia tanto da música como das matemáticas moi presentes en toda a novela. Non debemos esquecer que esta é unha novela de carácter intimista que se centra na vida corrente.

Esta é unha viaxe literaria que nos transporta a un tempo convulso a nivel persoal da nosa narradora, no que como lectores somos testemuñas desas relacións familiares tan particulares que xorden entre a avoa, o tío, e a neta; xa cós tres comparten a mesma enfermidade mental, pero deciden afrontala de maneiras totalmente distintas. Como dicía anteriormente o tema da doenza mental está moi presente, e está tratado dunha forma moi real, próxima e orgánica.

Gustaríame finalizar esta recensión recomendando “Carrusel” a todo o mundo, un libro que a pesar de centrarse nas reflexións, os recordos, as vivencias e nos pensamentos, noutras palabras está cheo de momentos que o lector atesourará ao final da lectura. E Sobre Berta Dávila dicir que é unha escritora que empezou a escribir con vinte anos e é gañadora de prestixiosos premios literarios; e ademais unha autora total que escribe tanto poesía como narrativa; así que espero ler máis obras desta escritora no futuro.